Stara metoda wycinaia dużych otworów w blachach

Dzień dobry
Popularne i ciągle niezastąpione wykrojniki śrubowe do otworów.
Wycinaki znajdują zastosowanie tam gdzie trzeba zrobić kilka otworów o średnicach większych niż 13,5 mm w blachach o grubości nie przekraczającej 2 mm. Najczęściej są to szafy sterujęca, blachy w zbiornikach itd. Otwory można wykonać bez konieczności korzystania z otwornic do metalu, a z praktyki wiadomo, że potrzeba do tego wiertarek o dużym momencie obrotowym. Ponad tojest dużo wiórów do okoła i trzeba je odkurzyć.
Proponowane przez Montero wykrojniki mają dodatkowo łożysko, które usprawnia robotę. Wykrojnik nie ma tendencji do obracania się w czasie dokręcania.
Wykrojniki są przeznaczone do wycinania otworów w blachach ze stali węglowej, narzędziowej, stali stopowej, metali kolorowych.

Ponad to wykonany otwór ma doprą dokładność i jest gotowy, nie ma potrzeby gradowania, choć czasem zdarza się, że z jednej strony powstanie krawędź.
Rozpoczynając pracę, musimy się upewnić, że będziemy mieli bezproblemowy dostęp do  dwóch stron blachy. Następnie wykonujemy otwór na śrubę prowadzącą. Wielkość otworu powinna być taka sama jak śruby. Można zrobić to wiertłem o określonej średnicy lub wiertłem wielostopniowym. Następnie smarujemy śrubę olejem lub smarem stałym, najleprzy jest smar grafitowy lub inny do dużych obciążeń. Na pewno nie nadają się do tego celu smaru typu WD.
Następnie wkładamy do otwory śrubę z tależem dystansowym i nakręcamy na nią matrycę wieloostrzową. Bez pośpiechu dokręcamy kluczem oczkowym lub nasadowym.
Kręcimy tak długo, aż matryca nie wytnie otworu. Pod koniec będziemy wyraźnie czuli jak nagle śruba przestanie stawiać opór to będzie znak, że otwór jest gotowy. Wyciągamy wycięty dekiel i gotowe.
Wykrojniki moża upić w zestawie z niezbędnymi akcesoriami lub na sztuki.

https://domtechniczny24.pl/wykrojniki-%C5%9Brubowe.html

Poręką solidnego wykonania jest firma Montero, specjalizująca się w wykrojnikach do różnego rodzaju materiałów.

Filtrowanie wody w basenie - ciekawy sposób

Cześć

Dzisiaj temat filtrowania wody w basenie ogrodowym.
Trochę czasu minęło zanim zabrałem sie do napisania tego tematu. Powód był jeden, najpierw musiałem wykonać bezobsługowy filtr, zainstalować go i poczekać na efekt. Bo nie sztuką jest coś zrobić, sztuką jest by to coś zadziałało i spełniło swoją funkcję.
Ale od początku.
Od 10 lat latem rozkładamy basen ogrodowy. Basen jest dość duży, o objetości prawie 9 metrów sześciennych wody. Stoi w szklarni. Rok w rok borykaliśmy się z problemem czystej wody, trzeba było sypaś chlor do basenów, i co dziennie czyścić filtr. Rezultaty zawsze były mierne i trzeba było co najmniej raz w sezonie wymieniać wodę. Problemem stanowiły przede wszystkim glony, osad na dnie i duże ilości chloru, a nie chciałem, żeby dzieci moczyły się w takiej wodzie. Postanowiłem coś z tym zrobić.
Swego czasu miałem oczko wodne i wykorzystałem filtr biologiczny, który bardzo dobrze dawał sobie radę z filtrowaniem wody. Konstrukcja była prosta, warstwa filtracyjna, na której bakterie przerabiały organiczne części na nim. azot oraz gałązki wierzby, które ten azot ( oraz inne składniki)  pobierały z wody poprzez rozwinięty system korzeniowy.

Teraz się trochę zatrzymam i podam nieco informacji. Glony rozwijają się wtedy, kiedy w basenie mają pokarm: azot, fosfor, potas i inne mikro i makro składniki. Te składniki są systematycznie dostarczane do wody z skóry kąpiących się i z powietrza. Jednak glony w odróżnieniu od roślin, nie mają możliwości gromadzenia minerałów. Musimy stworzyć sytuację niedoboru podstawowych minerałów, aby glony i inne mikroorganizmy nie mogły się rozwijać, lub ich rozwój został zahamowany. Tutaj z pomocą nadciąga wierzba, a właściwie jej system korzeniowy, który z wody absorbuje minerały.

Podstawowym problemem w konstrukcji bezobsługowego filtra do basenu jest objętość tego filtra w stosunku do objętości wody w basenie i prędkość przepływu wody.
Potwierdzam, że nie miałem kompletnie wiedzy jak do tego podejść i działałem po omacku.
Wstępnym założeniem było:
Filtr ma być estetyczny, bezobsługowy i tani w produkcji i eksploatacji. Taki patent zaczerpnięty ze strony http://www.poradniknarzedziowy.pl/

Na zbiornik wybrałem plastikowy pojemnik na deszczówkę o pojemności 265 litrów - Woodcan kolor brązowy. Wsad to rurki karbowane bezbarwne 10mm i 20 mm i keramzyt ogrodowy.
Filtr zasila pompa obiegowa do CO o mocy 90 W. Pompa ma 3 stopnie regulacji.

Filtrowanie odbywa się z dołu do góry. Ten kierunek jest ważny, ponieważ gwarantuje samoistne osadzanie się większych cząstek na wszadzie filtracyjnym. Natomiast w odwrotnym kierunku następowało by samoistne wypłukiwanie osadu.

Woda jest pobierana z dna basenu, przez rurę PCV 50 mm. Następnie pompa tłoczy ją do spodu zbiornika. Tutaj wykorzystałem orginalne , gwintowane wejścia w zbiorniku Woodcan.
Za pompą rozdzieliłem ją trójnikiem z szybkozłączkami do wody Geka. Ponadto przygotowałem zawór zwrotny 2", z którego usunąłem połowę sprężyny, tak aby przepływ nie był dławiony. Zawór zamontowałem na wylocie pompy. To rozwiązane jest ważne, bo w moim przypadku powierzchnia wody w basenie jest niższa o około 20 centymetrów niż powierzchnia wody w filtrze. W przypadku zapowietrzenia lub braku prądu woda w filtrze opadła by i mogło by dojść do uszkodzenia systemu korzeniowego. Tego chciałem uniknąć.

Na dno zbiornika ułozyłem 2 przecięte cegły dziurawki, a na nie wyciętą kratkę z tworzywa, tak aby górny wlot był 2-3 centymetry poniżej kratki. Na dodatek cegły są ułożone tak, aby wpływająca woda tworzyła ruch wirowy wody w prawo lub w lewo. Sprawia to odśrodkowe osadzanie się większych zanieczyszczeń na ściankach pojemnika.
Na plastykową kratkę ułożyłem pocięte rurki 20 mm, które włożyłem w 3 warstwowe worki ogrodnicze. Worki wcześniej wymoczyłem bo okropnie śmierdziały.
W następnej kolejności warstwa pociętych rurek 10 mm. Na to wypłukany keramzyt w workach 2-3 warstwowych.
Na wierzch wycięta ogrodowa kratka z tworzywa.
Całość przyciśnięta cegłą kratówką tak, aby tafla wody nie zakrywała jej w całości.

Wylot wody jest zrobiony z wentylacyjnej rury 100 mm i króćca do łączenia rur. Wysokość wylotu jest dopasowana do wysokości basenu. W moim przypadku zrobiłem podest z cegieł i płyty OSB. Wylot z filtra jest o1 cm wyżej od górnej krawędzi rurki basenu. Dzięki temu woda wypływa bez problemu i spadając napowietrza wodę, co również jest ważne.
Otwór w zbiorniku wyciąłem o 4 cm mniejszy, czyli 6 cm. Następnie ogrzałem brzegi w około otworu, tu przydaje się opalarka z regulacja temperatury i dysza do opalarki szczelinowa. Kiedy brzegi byłu miękkie wcisnąłem króciec 100 mm, tak że w filtrze zrobił się kołnierz wywinięty do środka. Całość uszczelniłem silikonem. Po 2 dniach napełniłem wodą.

I tu zrobiłem pierwszy błąd. Bo nie przygotowałem sobie wcześniej ukorzenionych gałązek wierzby. Zanim wierzba wypuściła korzenie minęło około 30 dni i przez ten czas filtr nie działał tak jak powinien. Woda zrobiła się zielona i byłem załamany :(.
Następnym razem przygotuję, miesiąc przed planowanym uruchomieniem filtra odpowiednią ilość sadzonek wierzby. Przycięte gałęzie ukorzenię w wiaderku i będą czekać przygotowane do pracy :)

Zanim filtr zaczął działać, byłem zmuszony dodać chlor i wytrącić glony preparatem do klarowania. Tu wymyśliłem bardzo dobry sposób odkurzania basenu. Bo wiadomo, że wiatr prędzej czy później naniesie pyłu, nasion, owadów i trzeba będzie to wszystko usunąć z dna basenu. Ja jak dodałem klaru to miałem sporo osadu na dnie. Do systemu odkurzania wykorzystałem króciec wlotowy PCV 50 mm, do niego wcisnąłem 5-cio metrowy wąż do odkurzacza Dedra - https://domtechniczny24.pl/osprz%C4%99t-do-odkurzaczy-dedra-pansam.html . Długość jest taka, że spokojnie wszędzie sięgnę. Na końcu rury jest osadzona zwykła szczotka do odkurzania z włosiem, usztywniona rurką z tworzywa. Odkurzanie wykorzystuje siłę ssąca pompy tak, że bez problemu zasysa wszelki osad z dna basenu. Odkurzanie trzeba wykonywać 1-2 razy w tygodniu. Jak była bardzo duża ilość osadu, to woda po odkurzaniu lekko zmętniała, ale na drugi dzień była już czysta.

Filtr mojej budowy zaczął działać po 2 miesiącach. Myślę, że mając przygotowane ukorzenione gałązki potrzeba 20-30 dni na wytworzenie równowagi biologicznej w filtrze.
Teraz woda jest cały czas przezroczysta, raz na tydzień odkurzam dno.
Filtr będzie działał do paździerika, po spuszczeniu wody z basenu będę musiał go wypłukać. Skoro wkłady są w workach, nie przewiduję większych kłopotów. Na jesień napiszę jak mi poszło.
Pozdrawiam

Rodzaje i typy pił do cięcia drewna

Cześć

Piły to bodajże jedne z najstarszych sprzętów obok młotka, używane przez ludzi. Na rynku można znaleźć całkiem duży asortyment ręcznych pił, w rozmaitych cenach, przeróżnych kształtów i jakości. Jest taka zasada, że im więcej podobnych towarów w sklepie tym ciężej znaleźć odpowiednie narzędzie dla siebie. Profesjonalny użytkownik być może wie, czego szukać, przerobił już wiele pił i ma mniejsze lub większe pojęcie. Gorzej maja osoby sporadycznie pracujące tym narzedziem, wybór w takim wypadku jest niełatwy.
Postaram się przybliżyć co nieco ten temat, aby prościej było podjąć decyzję. Zaznaczam że jest to tekst  mało obiektywny, bo reprezentuje firmę Dom Techniczny Wieluń. Aczkolwiek klienci którzy nas znają wiedzą, że nie wciskamy kitu - toteż funkcjonujemy nieustająco od 1990 roku i cieszymy się dobrą opinią na lokalnym rynku, a jest to chyba najważniejsza rekomendacja.
 Ale wracając do tematu.
Warto na początek napisać, że drzewo jest surowcem, które podczas cięcia nie daje gładkiej powierzchni. Pozostają na niej włókna, które tra o boczne powierzchnie piły wytwarzając opór i temperaturę. Drewno o wysokiej wilgotności pozostawia dłuższe włoski a wyschnięte mniejsze.

Piły to narzedzia służące do cięcia drewna. Podczas cięcia - skrawanie realizują krawędzie skrawające na końcach piły, które w dwóch równoległych liniach przecinają drewno. Aby uzyskać te linie, zęby są wygięte na zewnątrz od brzeszczota. Jest to słynny szrank :) lub rzaz piły starzy wiedzą o co chodzi. Dzięki temu linia cięcia jest szersza niż piła, zapobiega to utknięciu piły w materiale ciętym.
Jeżeli zęby są rozwiedzione szeroko, będzie linia cięcia będzie szersza ( zastosowanie drewno mokre ) , mały szrank - brzeszczot wytnie mniej drewna czyli mały ubytek i szybkie cięcie. Jednak w przypadku mokrego drewna piła będzie się klinować i praca będzie bardzo ciężka.

Odpowiedio rozwiedzione zęby są pierwszym warunkiem szybkiego cięcia.

Aby ciąć drewno szybko i efektywnie piła musi mieć ponadto odpowiednio zaostrzone zęby. Chodzi przede wszystkim o odpowiedni kąt natarcia, skok zębów i geometrię ostrza.

Rodzaje zębów i sposobów ostrzenia:

Zęby proste mają krawędź skrawającą ustawioną równolegle do kierunku cięcia.
Zęby skośne, jak sama nazwa wskazuje wygięte pod różnym kątem.
Zęby na przemian skośne mają przynajmniej 2 krawędzie skrawające ustawione na przemian pod kątem. W takich piłach dodatkowo koryguje się wierzchołek ostrza. Powstaje wtedy dodatkowa krawędź skrawająca co znacznie wydłuża żywotność pily. Takie piły pracują do przodu i do tyłu. Czyli cięcie realizujemy w dwóch kierunkach.

Rodzajem piły na przemian skośnej jest piła progresywna z wyrzutnikiem wiórów. Taki typ ostrzy co jakiś czas wykonane dodatkowe nacięcia pozwalające łatwo usunąć wióry, dzięki temu nie klinują one ostrza.

Dodatkowo warto wspomnieć o podziałce zęba. Czyli o ilości i wielkości zębów na jednostkę długości cal - TPI.
Mała ilość zębów 2-5 / cal do cięcia zgrubnego drewna mokrego. Do uniwersalnego cięcia drewna budowlanego suchego, 9-11 TPI, dla stolarki, listwy, panele. Bardzo duża ilość do prac modelarskich 13-14 TPI.

Rodzaje pił do drewna:

Piły kabłąkowe. To piły przeznaczone do szybkiego cięcia mokrego i suchego drewna. Stosowane do prac pielęgnacyjnych w ogrodzie i lesie, do cięcia drewna opałowego. Piła składa się z kabłąka wygiętego z stalowego profilu okrągłego ( nie polecam często się łamią i wyginają ), lub z stalowego profilu owalnego. Kabłąk ma zaczepy do mocowania brzeszczota i system dźwigniowego naciągania brzeszczota. Brzeszczoty są wąskie co zmniejsza problem klinowania się ich w trakcie pracy. Występują dwa typy brzeszczotów: do drewna mokrego z wyrzutnikiem wiórów i do drewna suchego. Ostrza w tych piłach są hartowane co znacznie przedłuża ich żywotność, ale nie można ich ostrzyć pilnikami ręcznymi.
Podstawowe długości to: 530 mm, 610 mm, 710 mm, 760 mm.

Piły ogrodowe jak sama nazwa świadczy służą do przycinania drzew i gałęzi w ogrodzie, sadownictwie, lesie i szkółkarstwie. Piły składają się z ostrza na , którego końcu umocowana jest rączka. Rękojeść mają niekiedy wewnętrzny otwór do umieszczenia przedłużającego kila lub teleskopu. Taka konstrukcja powoduje, że możemy je wykorzystywać do przycinania gałęzi znajdujących sie poza naszym zasięgiem. Piły ogrodowa mają przeważnie płaskie lub wklęsłe linie ostrza. Zęby są wysokie i bardo agresywne z odpowiednim rozwiedzeniem. Warto podczas zakupu sprawdzić czy są odpowiednio sztywne. Wzorem mogą być piły G-Mam Swedeen lub Irwin. Mają one precyzyjnie i sztywne brzeszczoty redukujące opór w czasie cięcia. Kształt zębów 3 ostrzowy, zaprojektowany z myślą o szybkim i czystym, wydajnym cięciu.

Piły płatnice to piły przeznaczone do szybkiego, zgrubnego przecinania dużych elementów z suchego drewna. Ostrze wykonane jest z jednego szerokiego kawałka sprężystej blachy. Ponieważ ruch roboczy w czasie cięcia płatnicą wykonujemy od siebie muszą być one odpowiednio sztywne. Rączki w płatnicach są chronione i ustawione w poprzek do linii cięcia. Ponieważ w płatnice stosuje się głównie w stolarstwie mają one krawędzie rączek ustawione pod katem 45 o i 90 o w stosunku do górnej krawędzi brzeszczota. Dzięki temu można je uzyć jako kątownika. Zęby są najczęściej skośne z 3 krawędziami tnącymi. Podziałka płatnic to najczęściej 7 zębów na cal - do szybkich cieć, i 11 TPI ( z angielskiego zębów na cal) do cięć dokładnych, małych, delikatnych elementów.

Piły grzbietnice, to piły podobne jak płatnice lecz krótsze i z stalową listwą na grzbiecie piły. Piły te stosuje się do cięć dokładnych w skrzynkach uciosowych. Przeważnie do cięcia listew drewnianych, z materiałów drewnopochodnych i z tworzywa. Piły grzbietnice maja bardo drobne zęby 11-12 TPI.

Piły do otworów i cięć po łuku. Konstrukcja podobna jak płatnic. Brzeszczot jest bardzo wąski z końcem ściętym na ostro, czymś na kształt wiertła.

Piły ręczne jak większość narzedzi posiada ostre krawędzie, które mogą być niebezpieczne w użyciu, dla tego warto być skupionym i zachować zdrowy rozsądek podczas pracy.
Pozdrawiam

Tekst ze strony http://www.skleptechnika24.pl/

Jakie gazy są stosowane w technikach spawalniczych

Charakterystyka gazów technicznych wykorzystywanych w procesie spawania.

Witam
Bieżący artykuł będzie obejmował zagadnienie stosowania gazów technicznych w spawalnictwie, do lutowania, w technice warsztatowej. Gazy te można podzielić na gazy osłonowe, atmosferyczne i gazy palne.

Do gazów palnych zaliczamy Acetylen, tlen, propan, butan, wodór.
Gazy te lub ich mieszanki podczas spalania wytwarzają wysoką temperaturę wykorzystywaną do topienia, cięcia i podgrzewania metali.

Acetylen.
Jest gazem wytwarzanym podczas reakcji węgliku wapnia z wodą. Acetylen w trakcie spalania wytwarza najwyższą temperaturę spośród wszystkich gazów przemysłowych. Jest najbardziej wydajny, choć jego potencjał kaloryczny nie jest wysoki, to w obszarze środkowego płomienia emituje bardzo wysoką i skoncentrowaną temperaturę. Do absolutnego spalenia się potrzebuje niewielkie ilości tlenu, dzięki temu płomień zawiera minimalne ilości wilgoci. Spalając się generuje płomień, który nie utlenia obszaru spawanego czy powierzchni lutowanych. Ta cecha zapewnia, że powierzchnie nie zawierają tlenków, znakomicie nadaje się więc do grzania punktowego, lutowania twardego, spawania i hartowania płomieniowego. Ze powodu tego że acetylen jest lżejszy od powietrza, jest jedynym gazem palnym zalecanym do użytku w pod ziemią.
Gaz ten gromadzony jest w stalowych, bezszwowych butlach pod ciśnieniem 1,5MPa, wypełnionych masą porowatą i acetonem, w którym jest częściowo rozpuszczony.
Butle acetylenowe mają kolor kasztanowy. Gaz do palnika podawany jest przez specjalnyreduktor acetylenowy, który zmniejsza ciśnienie do wartości roboczej. Oprócz reduktorów stosuje się również bezpieczniki. Bezpiecznik do acetylenu ma zawór zwrotny, który zapobiega  przepływowi gazu w kierunku przeciwnym do zwyczajnego. Oraz zaporę płomieniową, która chłodzi płomień i go wygasza. Bezpieczniki instaluje się najczęściej na palniku i przy uchwycie.

Tlen, gaz bezwonny i bezbarwny.
Gaz nieodzowny w procesie spalania, wyróżnia się dużą reaktywnością i z tego powodu w procesach spawania czy lutowania powietrze jest wzbogacane o tlen. Dodatek tlenu podwyższa temperaturę spalania, poza tym sam proces następuje szybciej, płomień jest stabilny i czysty. Przechowywany jest w butlach pomalowanych na niebiesko. Podawany jest przez reduktor tlenowy, który obniża i normuje jego ciśnienie. Ze względu na bezpieczeństwo używa się bezpieczniki tlenowe, zarówno przy reduktorze jak i przy palnikach.

Propan.
Otrzymywany jest z gazu ziemnego. Jest gazem bezbarwnym łatwopalnym a czystość spalania propanu czyni go idealnym dla wielu zastosowań w przemyśle. W technice stosuje się go do lutowania miękkiego i twardego, podgrzewania, opalania. Najwyższą wartość energetyczną otrzymuje się  w połączeniu z tlenem. Propan jest stosunkowo tani i łatwo osiągalny, przez co ma szerokie zastosowanie w przemyśle warsztatowym.
Przechowywany jest w butlach o różnej objętości, jak również w kartuszach jednorazowych.

Wodór.
Bardzo szeroko wykorzystywany w różnych gałęziach przemysłu:
Zmieszany z tlenem spala się w temperaturze 2850 st i jako taka mieszanina jest wykorzystywany do cięcia stali pod wodą.
W formie płynnej ma zastosowanie w silnikach rakietowych.
Stosowany jako składnik mieszanek gazów osłonowych w spawaniu stali nierdzewnych, austenitycznych metodą TIG.

Odrębną grupę gazów i ich mieszanek stanowią gazy osłonowe. Mają one istotny wpływ na jakość i efektywność procesów spawalniczych. Przede wszystkim chronią łuk i spoinę przed wpływem gazów z atmosfery. Ponad to modyfikują ją i przez to mają pozytywny wpływ na właściwości spoiny i otoczenia spoiny, takie jak wytrzymałość, odporność na korozję, minimalizację odprysków, wielkość i głębokość wtopu i na obciążenia dynamiczne. Na rynku występuje wiele mieszanek, proces ich doboru, specjalizacja i zastosowania stają się coraz większe.

Dwutlenek węgla.
Szczególne właściwości dwutlenku węgla, na przykład jego obojętność w reakcjach oraz duża rozpuszczalność w wodzie,sprawia że jest on wykorzystywany w chyba wszystkich gałęziach przemysłu. Nie będę wymieniał wszystkich tylko te najciekawsze: w ogrodnictwie i akwarystyce w dokarmianiu roślin, w gaśnicach, w kriogenice, uzdatnianiu wody pitnej, w przemyśle spożywczym do produkcji bąbelków:) w napojach i do zasilania markerów paintballowych.
W spawalnictwie sam dwutlenek węgla jest już coraz mniej stosowany. w technice MIG bardziej skuteczna jest jego mieszanka z argonem. Nie powoduje ona tak niechcianych odprysków i dymu, a spoiny mają o wiele lepsze właściwości wytrzymałościowe. Stosowany jest w metodzie MIG do spawania stali konstrukcyjnych. Sprzedawany w butlach pod ciśnieniem o różnych objętościach. Butla z gazem co2 jest najczęściej koloru szarego z zielonym paskiem.

Argon jest bezbarwnym i bezzapachowym gazem, cięższym od powietrza. Najistotniejszą właściwością chemiczną argonu jest jego obojętność chemiczna. Dlatego jest niemal idealnym gazem osłonowym podczas spawania. Wykorzystywany w technice spawania łukowego TIG i MIG. Butla z argonem 8 l zabarwiona jest tak samo jak mieszanka.
Ponieważ jest gazem obojętnym to stosuje się go do spawania elementów szczególnie narażonych na utlenianie w wysokich temperaturach, takich jak aluminium, stal kwasoodporna, wysokostopowa.

Mieszanki argonu i dwutlenku węgla. Cieszący się popularnością Argomix to mieszanka osłonowa utleniająca do spawania metodą MAG stali konstrukcyjnych. Gwarantuje redukcję odprysków, dobre właśiwości mechaniczne spawu i skuteczne chłodzenie uchwytu. Przechowywany w butlach o podobnych parametrach co dwutlenek węgla. Również reduktory Co2 i MIX używane są zamiennie.

Hel.
Śmieszny gaz, miałem ostatnio okazję łyknąć go na weselu i gadać cienkim głosem, to tak na marginesie.
Gaz ten jest wykorzystywany w wielu dziedzinach przemysłu. W spawalnictwie używany jako mieszanina z argonem, tlenem, azotem i dwutlenkiem węgla. Mieszanki te w zależności od składu stosuje się jako gaz osłonowy do spawania metodą TIG lub MIG stali niestopowych i niskostopowych, stali wysokostopowych, aluminium oraz metali nieżelaznych. W porównaniu z argonem daje łuk o większej mocy i powoduje głębsze wtopienie, a spoina jest szersza. Wadą Helu jest trudne zajarzenie łuku.

Azot zarówno w czystej postaci jak i w mieszankach stosowany do spawania TIG stali duplex i austenitycznych, które to stale mają podwyższoną zawartości azotu. W procesie spawania nie dochodzi do spadku tego pierwiastka i zarówno spoina jak i grań zachowuje wysoką odporność na korozję i wysokie właściwości mechaniczne.

To tyle pozdrawiam

Nowinki z lutego 2017

Witam

W ostatnim czasie dużo się zmieniło w naszym sklepie internetowym. Przede wszystkim przeszliśmy na wersję responsywną. Można teraz łatwiej i przejrzyściej dokonywać zakupów w naszym sklepie z telefonów i tabletów. Ma to szczególne znaczenie, bo coraz częściej klienci korzystają z tego typu urządzeń mobilnych. Samo przejście miało też negatywny wpływ na naszą sytuację w wyszukiwarce, tak że straciliśmy dużo. Jednak nie narzekamy jednak i cały czas windujemy w górę. Nowa platforma sklepowa dała nam też możliwość nieograniczonego rozbudowania naszej oferty, co systematycznie czynimy.

I tak włączamy zapomniany przez nas segment produktów do stacjonarnego zabezpieczenia mienia. Chodzi mi o sejfy, skrytki ścienne, kasetki i szafy na broń. Planujemy bazować na produktach polskiej firmy Metalkas. Mają oni bardzo szeroką gamę towarów w wszystkich klasach bezpieczeństwa i z sporą gamą opcji typu zamki szyfrowe i inne.
Głównymi produktami będzie tu kasetka na pieniądze z pojedynczym dnem z certyfikatem IMP, kasetki z podwójnym dnem, sejfy gabinetowe i skrytki ścienne, oraz szafy i sejfy na broń zw klasie przynajmniej S1.

Kolejną grupą, którą w ostatnim czasie rozszerzylibyśmy są łączniki przewodów pneumatycznych, złączki gwintowane i szybko złączki i złączki do powietrza i wody. Posiadamy w naszym magazynie pełen asortyment złączki z tworzywa do benzyn i olejów, złączki do powietrza z mosiądzu: trójniki do węży z mosiądzu i tworzywa - w kształcie y i w kształcie t, łączniki do węży w rozmiarach od 6mm do 12 mm.

Instalacje do przesyłu powietrza i cieczy to także węże. Do tego czasu opieraliśmy się na wężach do powietrza z PCV. Są to dobre polskie zbrojone węże, z jedną fundamentalną wadą i z jedną zasadniczą zaletą. Zacznę od zalety: to niska cena, w dalszym ciągu ogromnie waży wyznacznik w czasie zakupów. Jednak niedostateczny, i tu pojawia się wada węży z PCV: utwardzają się w niskich temperaturach i pod wpływem oleju zawartego w powietrzu. W przypadku układów mobilnych ma to bardzo negatywny skutek, wystarczy:

- kilkudniowa praca małym narzędziem np: wkrętarka pneumatyczna lub pistolet do malowania i uzmysłowimy sobie jak bardzo nieergonomiczny jest taki układ.
- albo że kilkakrotnie przejedzie po nich samochód i wąż może się rozwarstwić.
- do tego prawie zawsze sztywny wąż rozszczelnia się przy szybkozłączce od strony narzedzia, bo jest nagminnie wyginany w różnych kierunkach.

Rozwiązaniem są węże gumowe do powietrza z zewnętrzną warstwą z gumy EPDM. Jest to guma odporna na czynniki atmosferyczne, niskie i wysokie temp. Takie węże przez długi okres czasu zachowują elastyczność i są wytrzymałe na intensywne użytkowanie w strefie średniego natężenia ruchu pieszego i kołowego. Przy czym należy pamiętać aby wąż do powietrza umieszczać w rynnach ochronnych przecinających ciągi komunikacyjne.
Innym rozwiązaniem jest spiralny wąż do powietrza, wykonany z poliuretanu lub zwijacz do węża PU lub do węży gumowych. Na rynku są tańsze i droższe wersje, różnią się one składem. Te tańsze są wykonane z mieszanki poliuretanu z innym tworzywem i są gorszej jakości. Mam na myśli niższą elastyczność i odporność na uszkodzenia mechaniczne. Różnica jest również w złączach, tańsze węże mają słabej jakości i przepustowości szybkozłączki. Natomiast zwijacz do przewodu powietrza pozwala szybko usunąć wąż po skończonej pracy. Zwijacz to innymi słowy bębęn z nawiniętym na niego wężem, zwijany siłą sprężyny zabudowanej w jego wnętrzu. W naszym magazynie prowadzimy zwijacze ECONO i Adlera. Są to produkty przeznaczone do warsztatów samochodowych i lini produkcyjnych o niskim natężeniu pracy.
To tyle pozdrawiam Rafał

Jak bezpiecznie pracować, część kolejna.

Bezpieczna praca podczas używania pneumatycznych kluczy udarowych - Chicago Pneumatic i innych.

Pierwszą najważniejszą sugestią jest uniwersalna zasada:
Przeczytaj i zrozum instrukcje BHP dołączone do narzędzi przed rozpoczęciem pracy i czynnościami serwisowymi. Musisz zrozumieć, że brak powyższych czynności zwiększa potencjalne ryzyko uszkodzenia ciała.

Ogólne instrukcje bezpieczeństwa.

Założeniem firmy produkującej profesjonalne narzędzia pneumatyczne ( Chicago Pneumatic, ), jest wytwarzanie narzędzi, które pomogą użytkownikowi wykonywać pracę bez ryzyka i wydajnie. Najistotniejszym składnikiem bezpiecznej pracy narzędzi i urządzeń jest na pierwszym miejscu ich operator. Rozwaga i dobre przepisy są najlepszym zabezpieczeniem przed wypadkiem.
Każda prawidłowo sporządzona instrukcja podkreśla najistotniejsze niebezpieczeństwa i zagrożenia, w związku z tym należy ponadto przestrzegać środków ostrożności, ostrzeżeń oraz znaków umieszczonych na urządzeniach i w miejscu pracy. Operator ma obowiązek zapoznać się, zrozumieć i używać instrukcje BHP dołączane do każdego urządzenia - AMEN. opis ze strony

Do operatora : Przeczytaj i postaraj dowiedzieć się jak działa maszyna, nawet jeśli posiadasz już doświadczenie z podobnymi narzędziami. Starannie obejrzyj i sprawdź sprzęt przed użyciem. Postaraj się „poczuć” jego siłę, ograniczenia, prawdopodobne ryzyko, jak pracuje i jak go zatrzymać. Czasami wyobraźnia pomaga zniwelować prawdopodobne niebezpieczeństwo.
Elementarnymi, niebezpiecznymi czynnikami w miejscu pracy są:

1) Powietrze pod ciśnieniem

- Powietrze pod ciśnieniem może spowodować zagrożenie dla zdrowia. Nigdy nie kieruj przewodu ciśnieniowego w kierunku swoim lub innych osób, szczególnie dotyczy to oczu, uszu, okolic ust.
 Nigdy nie „przedmuchuj” twarzy z kurzu i pyłów powietrzem o nieznanym ciśnieniu. Zawsze kieruj wylot przewodu z dala od siebie i innych osób.
- Kontroluj czy węże ciśnieniowe nie są uszkodzone lub luźne, wymień je jeżeli to konieczne zanim podłączysz narzędzie.
Bicie przewodu ciśnieniowego może spowodować uszkodzenie ciała.
- Rozłącz narzędzie z przewodu ciśnieniowego, w przerwach w pracy, przed zmianą akcesoriów, zmianą nastawienia momentu lub naprawą.
- Nie przekraczaj wartości ciśnienia w celu podwyższenia mocy narzędzia, może to spowodować zagrożenie zdrowia oraz skrócić „żywotność” narzędzia.
- Nie montuj szybkozłączek do narzędzia, drgania od bicia wężą pod ciśnieniem mogą spowodować jego uszkodzenie. Szybkozłączki zamontuj zawsze na końcu przewodu ciśnieniowego.
- W przypadku stosowania połączeń uniwersalnych wymaga się stosowania zawleczek blokujących, które uniemożliwiają przypadkowe rozpięcie przewodu ciśnieniowego.
- Narzędzia pneumatyczne nie są zaprojektowane do stosowania w atmosferze zagrożonej wybuchem, oraz nie są zabezpieczone izolacją odporną na wysokie napięcie. info ze strony http://poradniktechniczny.weebly.com/

2) Zagrożenie uszkodzenia wzroku.

Zawsze chroń oczy, oraz twarz stosując odpowiednią maskę ochronną, każda praca stwarza potencjalne zagrożenie.

3)  Ryzyko związane z oddychaniem.
Praca narzędziem może wywoływać generowanie kurzu i pyłu, w tym przypadku używaj maskę zabezpieczającą prawidłowe oddychanie.

4) Zagrożenie związane ze słuchem.
Pogorszenie słuchu, bule głowy i zmęczenie, może być spowodowane ciągłą pracą w warunkach o podwyższonym poziomie hałasu, w tym przypadku zawsze stosuj ochronniki słuchu.

5) Ryzyko związane z wibracjami.
Wydłużona praca narzędziem, które generuje wibracje może być szkodliwe dla dłoni i ramion. W przypadku drętwienia, mrowienia lub bladnięcia skóry należy momentalnie przerwać pracę i skonsultować się z lekarzem.

6) Ryzyko związane z niewłaściwym ubiorem.
Nie stosuj luźnej odzieży, która podczas pracy narzędziem lub akcesoriami ruchomymi powoduje ryzyko zaplątania się lub porwania materiału. Są to bardzo częste przyczyny fatalnych w skutkach wypadków: oskalpowanie luźnych włosów, uszkodzenia stawów, złamanie kończyn górnych.

7) Ryzyko dodatkowe:
- Poślizg, potknięcie lub upadek mogą spowodować poważne obrażenia a nawet śmierć. Unikaj pozostawiania rozwiniętych przewodów ciśnieniowych, przede wszystkim w miejscach gdzie odbywa się komunikacja.
- Pracownik i personel techniczny musi być przeszkolony i gotowy do wykonywania swoich obowiązków.
- Narzędzia przeznaczone do usuwania nierówności powierzchni powinny być używane w sposób eliminujący ryzyko otarcia lub przecięcia.
- Zakładaj rękawice ochronne, zabezpieczając dłonie przed otarciami.
8) Używaj głowy i nigdy nie przestawaj myśleć o potencjalnych zagrożeniach, wyobraźnia jest najlepszym zabezpieczeniem.

Pneumatyczne Klucze Udarowe – niebezpieczeństwa:

Pod żadnym pozorem nie używać nasadek ręcznych. Używać wyłącznie kluczy nasadowych udarowych w dobrym stanie. Klucze nasadowe w złym stanie zmniejszają moc udarową i mogą się rozpaść, doprowadzając do obrażeń ciała.
W przypadku korzystania z przegubu Cardana nigdy nie uruchamiać narzędzia poza miejscem pracy. W przeciwnym razie nastąpić może odrzut przegubu, powodując zagrożenie.
Cały czas używać możliwie najprostszego sposobu łączenia. Przedłużki, redukcje redukują moc w skrajnych przypadkach mogą się obluzować, powodując obrażenia ciała. Należy używać jak tylko to możliwe długich nasadek oraz oryginalnych akcesoriów.
W przypadku narzędzi wyposażonych w element ustalający nasadki ze sworzniem i o-ringiem należy pewnie zabezpieczyć sworzeń za pomocą o-ringu. więej na stronie http://domtechniczny24.wixsite.com/blog-poradnik

  W przypadku zbyt mocnego lub zbyt niewystarczającego dokręcenia elementów mocujących może dojść do ich zerwania lub poluzowania i odłączenia, czego skutkiem mogą, być poważne obrażenia ciała. Odłączone elementy mogą zostać wyrzucone. Śruby wymagające dokręcenia określonym momentem, należy sprawdzić za pomocą klucza dynamometrycznego.

Uwaga: klucze dynamometryczne „klikające” nie są w stanie zidentyfikować przypadku połączenia dokonanego z wyższym momentem dokręca. Stosować klucz dynamometryczny zegarowy.
- Aby zmniejszyć zagrożenie obrażeń używając pneumatycznych zapadkowych kluczy udarowych, zawsze pewnie trzeba podeprzeć uchwyt w kierunku przeciwnym do obrotu trzpienia w celu zminimalizowania reakcji momentu obrotowego.
To tyle Pozdrawiam

Na tych produktach można zrobić wiele

Witam.

Wiele prostych w konstrukcji artykułów zrewolucjonizowało świat. Jedną z nich jest taśma kablowa i taśma srebrna techniczna, ta dzięki której zbudowano Amerykę.
 Jeden i drugi produkt opiszę w dzisiejszym poście.
Zacznijmy od opaski kablowej, znanej powszechnie jako trytytki lub trytki. Nadzwyczaj proste w swojej konstrukcji. Opaska zaciskowa składa się z elastycznej, ząbkowanej taśmy, z jednej strony ma zwężenie (szpiczasta końcówka) pozwalającym na bezproblemowe przewlekanie, a z drugiej główką służącą do jej zapinania. W środku główki znajduje się zapadka, podczas montażu skacze po ząbkach opaski kablowej wydając charakterystyczny terkotanie, co zapewne sprawiło, że powszechnie nazywana jest trytytką. Montaż odbywa się kiedy taśma blokowana jest jednostronnie przez zapadkę. Ząbki mają takie pochylenie, że montaż odbywa się bez trudu, a wyciąganie jest niemożliwe bez uszkodzenia opaski ( chyba że jej pomożemy podważając małym śrubokrętem zapadkę). Zmontowana opaska może być jedynie bardziej zaciskana.
Dzięki dużej wytrzymałości na rozrywanie układu zapadki, trytytka umożliwia metodę trwałego spięcia wiązki przewodów, kabli lub innych elementów, a także przymocowanie ich do elementów konstrukcyjnych. Jednak zarówno konstrukcja opasek zaciskowych, jak też używane do produkcji surowce powodują, że opaski kablowe występują w bardzo dużej liczbie typów i rodzajów, jedną z ciekawych przeznaczeń są opaski do kajdankowania.

Podstawowym materiałem, z którego wykonywane są trytki jest poliamid 6.6 znany też pod nazwą nylon 6.6. Jest to plastik z jednej strony elastyczne, a z drugiej wytrzymałe na rozciąganie. Standardowe opaski kablowe z ząbkami na wewnętrznej stronie są aktualnie najpowszechniej używanymi trytkami na świecie. Wielu producentów proponuje opaski kablowe tego typu, różnią się jedynie ceną. Obniżanie kosztów łączy się z stosowaniem tanich niejednorodnych granulatów lub regranulatów. Ma to wpływ na jakość opasek, niska jakość regranulatu to najczęściej twarde i kruche trytki. Pękają podczas zaciskania, prawem Murphiego w najmniej oczekiwanym czasie.
Należy zwrócić uwagę, że jak większość tworzyw sztucznych nylon 6.6 jest nieodporny na promieniowanie UV. Oznacza to, że trytytki wykonane z naturalnego nylonu 6.6 nie nadają się na zewnątrz i nie mogą być wystawianena działanie światła słonecznego. Żeby zapewnić odporność trytek na promieniowanie UV do granulatu dodaje się pigmentóww odpowieniej ilości. Powoduje to zabarwienie opasek kablowych na kolor czarny. Warto zerknąć na etykietę czy jest tam znak odporne na UV. pois ze strony http://domtechniczny24.net/


I drugi produkt: Duct Tape - srebrna mocna taśma. W Polsce ma już swoje miejsce, zaś w USA jest obiektem kultu. Jak powiedział Walt Kowalski (Clint Eastwood) w filmie "Gran Torino" do młodego chłopaka:
"Weź te trzy rzeczy - trochę WD-40, kombinerki (szczypce zaciskowe) i rolkę srebrnej taśmy. Każdy porządny mężczyzna da radę tym naprawić większość usterek."
Do powszechnego użytku trafiła z armii. Wymyślono ją podczas II wojny światowej. Żołnierze potrzebowali czegoś czym będą mogli zakleić paczki z amunicja tak żeby była wodoodporna. Miała też być łatwa w rozdzieraniu by nie trzeba było używać dodatkowych narzędzi. Bez wątpienia jak łatwo można się domyślić pierwowzór był zielony zwyczajnie pod zapotrzebowanie wojska. Niemniej to co nie zmieniło się to trzy warstwowa budowa. Z wierzchu tworzywo, w środku siateczka z płótna i trzecia to warstwa elastycznego kleju.

Określenie DUCT TAPE powstała później gdyż na początku swojej kariery miała tylko numer kontraktowy. A nazwę wymyślili sami żołnierze. Najprawdopodobniej dla tego, że woda spływa po niej jak po kaczce.

Żołnierze szybko odkryli, że taśma nadaje się nie tylko do owijania skrzynek ale i do reperacji broni, odzieży a nawet wirników śmigłowców. Powszechnie była stosowana jako tymczasowy i prowizoryczny bandaż. Po wojnie żołnierze przywieźli ją do domu i tak zaczęła się jego popularność.

Rozwijający się sektor budowlany i montażowy zybko znalazł sposób zastosowania taśmy. Sprzedawano ją jako łącznik przewodów grzewczych, klimatyzacji. I właśnie wtedy zmieniono kolor z zielonego na srebrny i zaczęto ją powszechnie nazywać DUCT TAPE lub DUCK TAPE w zależności od producenta.

Dziś taśmę produkuje wiele firm w różnyh kolorach i przeznaczeniach. Przykładowo Huricane Tape została opracowana do zabezpieczenia szyb przed huraganowym wiatrem. Info ze strony http://narzedziamoje.pl/
Natomiast dla wojska i branży militarnej dalej jest produkowana w wersji zielonej ale o znacznie większej wytrzymałości.
Natomiast NASA używa srebrnej taśmy do napraw podczas misji kosmicznych i jest obowiązującym wyposażeniem każdego pojazdu kosmicznego. Do historii przeszło użycie jej do naprawy filtrów CO2 w czasie misji APOLO 13 w 1970 roku.

Na koniec kubeł wody i pamiętajmy, że Taśma w wielu przypadkach jest tylko krótkotrwałym łataniem dziury, a nie końcowym rozwiązaniem konstrukcyjnym czy naprawczym.

Pozdrawiam